Dieter De Kerf

Dieters schilderijen gaan over de relatie tussen individuen, hun omgeving en de tijd waarin ze leven; ze houden zich bezig met het existentiële worstelen over wat het nu werkelijk inhoudt om de dag van vandaag een menselijk wezen te zijn.

Zijn artistieke praktijk kan opgedeeld worden in drie delen. Een beeld verschijnt in zijn
onderbewustzijn en daarna gaat hij met dit beeld aan de slag. Vaak zoekt Dieter een foto die overeenkomt met het beeld in zijn hoofd, of maakt hij zelf een foto. Deze afbeeldingen worden dan gebruikt als de basis voor zijn schilderijen.


Het is op dit punt dat het werkelijke schilderproces start. Het portret, een terugkomend motief in zijn werk, is een manier om mensen te observeren. Het gaat hem niet om loutere representatie, maar het portret is een constructie van Dieters eigen blik. Het
portret weerspiegelt wie hij als

observeerder is.


Een rode draad doorheen dit alles is een sterke focus op het narratieve aspect.
Dieters schilderijen worden op een bepaald punt de vertellers van hun verhaal en krijgen als het ware een eigen leven. Dan is het aan Dieter en aan de kijker om de narratie te lezen die het werk wil vertellen, om het verhaal te ontcijferen, en het is aan het schilderij om tegen de kijker te “praten”.


Vanaf dit punt, zijn de schilderijen niet meer van hem.